00keno00keno.tumblr.com

~VENI-VIDI-AMAVI~

"Η μόνη βιώσιμη ηθική είναι να κανεις αυτό που θες να κάνεις"/χιπ-χοπ,ροκ/βιβλία/ποίηση.

Tags ()

    elina234:

    Αν είχα χρόνο..
    Αν μ’ άφηνε ο θάνατος που κανείς δεν σταμάτησε..
    Αν μπορούσα να σας πω..
    Πεθαίνω. Όμως εσείς ζείτε.
    Δικαιώστε με. Πείτε για μένα. 
    Προ πάντων στους ανύποπτους. Αυτούς που δεν ξέρουν..
    Οι φίλοι μου με έλεγαν πρίγκιπα.
    Ποτέ δε φανταζόμουν ότι το όνομα μου θα επικρατούσε τόσο πολύ στον κόσμο. 
    Αυτοί οι πρίγκιπες πεθαίνουν αθώοι, δολοφονημένοι σε μάχες που δεν δόθηκαν ποτέ. 

    Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.
    Ετών 15.
    Δολοφονήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2008. 

    eystathia:

    οταν φοβαμαι κραταω τα δοντια μου αγκαλιασμενα μην ξεφυγει εξω η γλωσσα και σφαγιασει τις στιγμες
    τα βλεφαρα μου δεμενα τα χω μην φανουν τα δακρυα και πνιγουν στα ελη τους οι ελπιδες
    .
    δεν πιστευω στην τυχη ή στο θεο και στο θαυμα
    πιστευω σε εμενα μόνο, που με φοβιζουν τα νοσοκομεια κι οι γιατροι
    γι αυτό και τρωω δυο μηλα τη μερα μα σαν τη χιονάτη το ρισκάρω να πνιγώ
    .
    επιθετικος παικτης στο ζωδιο καρκινος / νοσος και νησος ενα γραμμα διαφορα
    ο θανατος απ τις διακοπες και πεφτουν μαλλια και φυλλα
    περουκα στην Αποκρια μα κανεις δεν το γνωριζει
    μαμα κλεισε το παραθυρο, με χτυπαει ο αερας και θα κρυωσεις
    φευγεις μα ειναι νωρις
    Για παντα ; Οχι Οχι ΟχιΟχι       Μεινε
    .
    το χειροτερο με τους ανθρωπους ειναι πως φθειρονται και δεν μπορεις να κανεις τιποτα γι αυτο
    μονο να τους μιλας ενώ το αφθαρτο μυαλο τους γινεται ιδεες κ ονειρα/ σκαει σαν πυροτεχνημα και αιωνια μενουνε μαζι οι σκιες σας

    .
    ξερεις, δεν είναι θανατος που μας φοβιζει
    αλλα τα μαυρα ρουχα/ οι παπαδες και το κακό κονιάκ στις κηδειες
    .
    φοβάμαι. κι όταν φοβαμαι σωπαινω
    δεν υπαρχει καλυτερη αμυνα απεναντι σε εναν σεισμο απο το να μεινεις ακινητος μεχρι να παψει

    blacksandy:

    lost-child98:

    Κουν(ι)α

    Ήταν τότε η εποχή που δυσκολεύουμουν μόνη μου.

    Εσύ, έβαζες όλη την δύναμη σου για να πάω όσο πιο ψηλά γίνεται (η γινόταν)

    Δεν σταματούσες ωσοτου η άκρη του παπουτσιού μου κατάφερνε να αγγίξει τα σύννεφα (έστω τα φύλλα της απέναντι μελανιδιας)

    Προσπαθούσα κι εγώ να μην σε απογοητεύσω, δεν ήθελα να με θεωρείς δειλή, μα πάνω από όλα αχάριστη.

    Ύστερα παίρνοντας με στην αγκαλιά σου, με κατέβαζες από την κούνια προσεκτικά.

    Κι ετσι όπως έμοιαζες να είσαι γεμάτη περηφάνια (για μένα η για κάτι άλλο), τοποθετούσες το σώμα σου, στην τραμπαλα ακριβώς απέναντι μου και μου χαμογελούσες γλυκά.

    Κάθε φορά που πάω να σε ξεχάσω (άθελά μου πάντα, έχει περάσει και πολύς καιρός), το βλέμμα σου εκείνη την στιγμή και η συγκεκριμένη εικόνα (ακόμα και η φωνή σου) είναι πάντα εκεί, μέσα στο κεφάλι μου.

    Να μου φωνάζεις να μην πάω μακριά και ταυτόχρονα να είσαι εσύ εκείνη που με όλη την δύναμη που της έχει απομείνει, με ωθεί προς τα αστέρια.

    Κι έτσι όπως τότε ήσουν εκεί για να με κουνάς, τώρα είσαι εδώ για να με ταρακουνας και να με συμβουλεύεις.

    Να μου λες να κάνω το σωστό, πως αυτό είναι λάθος και πως εκείνο είναι άδικο. Για δίκαιο δεν μίλησε ποτέ, μάλλον θα το φοβόσουν.

    Δεν μίλησες (και δεν μιλάς) ποτέ γιατί την αγάπη, όμως εσύ είσαι εκείνη που αγαπά πιότερο από όλους τους ανθρώπους.

    Θυμάμαι την τελευταία μερα που με κουνησες, περισσοτερο από την πρώτη. Ίσως επειδή το μυαλό έχει την τάση να απομνημονευει καλύτερα τις δυσάρεστες αναμνήσεις.

    Αναρωτιέμαι αν ο πόνος είναι εντονότερο συναίσθημα από την χαρά η αν απλώς αυτό είναι που θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε.

    Αναρωτιέμαι ακόμα για το πιο από τα δύο, έχω νιώσει πιο έντονα (και πιο πολλές φορές).

    Για μια στιγμή, αναρωτιέμαι τι θα έκανες αν έπεφτα καταλαθος καθώς με κουνουσες, μέσα από τα ασφαλή σου χέρια.

    Ξεχνάω για λίγο πως γι αυτό ακριβώς τους έχει δώθε το συγκεκριμένο επίθετο, επειδή από μέσα τους ήταν αδύνατο να πέσω. (σχεδόν όσο αδύνατον ήταν να πραγματοποιησω την επιθυμία σου)

    Δεν έφταιγε όμως η κούνια που δεν τα κατάφερα, δεν έφταιγε ούτε ο τρόπος που με κουνουσες.

    Έφταιγε που ήμουν δειλή (ίσως λίγο λιγότερο από ότι είμαι τώρα) και αδύναμη, σχεδόν, όσο αδύναμα σωματικά είναι όλα τα παιδιά (ίσως λίγο παραπάνω).

    Δεν απέκτησα βέβαια και τρομερή δύναμη στην συνέχεια, εσυ το ξέρεις καλά αυτό, το βλέπεις άλλωστε κάθε μέρα.

    Θα ξέρω πως σε έχω κάνει περήφανη μόνο όταν (κι αν) καταφέρω από μόνη μου (και χωρίς πλέον την βοήθεια σου), να αγγίξω, έστω και με την άκρη του παπουτσιού μου, τα αστέρια.

    Ασχέτως με το αποτέλεσμα, θα σ'αγαπω πάντα για το ότι ήσουν εκεί να με κουνάς και για πολλούς αλλούς λόγους

    .

    …………..

    eystathia:

    πρέπει να κοροϊδευόμαστε

    ίσως να μαστε πάνω σε έναν μεγάλο δρόμο με μεγάλα φώτα που αναβοσβήνουν
    (ξέρεις πόσο πολύ αγαπώ τα φώτα)
    χορεύουμε λοιπόν πάνω σ αυτό το δρόμο [με βροχή]
    και τ’ αμάξια περνάνε ξυστά δίπλα απ τα κορμιά μας

                          πρέπει να κοροϊδευόμαστε σου λέω
    .
    μισώ τις μέρες που δεν μπόρεσα  να γίνω όλα αυτά που μου χα υποσχεθεί
    μισώ τις μέρες που καταπίνω μόνο καφέ και δαγκώνω τα χείλη μου αντί για τον λαιμό σου
    μισώ τις μέρες που θέλω να κλείσω τα αυτιά μου να πιέσω τα δάχτυλά μου και να ενωθούν κάπου στο μέσο του κρανίου
    .
    -κοροϊδευόμαστε-
    πιστεύουμε στην ευτυχία ενώ ξέρουμε πως κάθε στροφή είναι και πτώση
    είμαι άνθρωπος γεμάτος πληγές που ποτέ δεν ζήτησα να μου κλείσουν
    (απλά ήθελα παρέα στην αν-ελεύθερή μου πτώση
    όπως σκάω στο πάτωμα να χω απέναντι μου ένα ζευγάρι μάτια
    να μπορώ να λέω πως κάποιος είδε τον πόνο μέσα μου)

    -αλλά κοροϊδευόμαστε-
    (κανείς δεν τολμά να βουτήξει στο κενό κι ακόμα κι αν το κάνει
    θα το κάνει με τα μάτια κλειστά)

    .
    μισώ τις εποχές του χρόνου
    κάθε φορά που αλλάζουν θέσεις, αλλάζει μαζί κι η ζωή μου
    νιώθω πως είμαι δέντρο
    βαθιά ριζωμένη στη δυστυχία μου και προσπαθώ να ανθίσω
    κάθονται πάνω μου μικρά αποδημητικά και μου μιλάνε για μέρη και συναισθήματα που ποτέ δεν θα δω στ αλήθεια
    και με βρέχει η βροχή
    με κουνάει ο σεισμός
    κι εγώ παραμένω ριζωμένη στη μιζέρια μου
                                ένα δέντρο που δεν ήθελε ν ανθίσει

    eystathia:

    αφού ποτέ δεν μιλάμε για μας απόψε θα μιλήσουμε για σένα
    .
    δεν ξέρω τι είσαι                         ή από ποιον πλανήτη ήρθες
    έβαλες φωτιά σε ολόκληρη τη γη
                                  και μετά κάτσαμε πάνω στην τέφρα
    έβρεχε
                    και με λάσπη χτίσαμε ένα δικό σου κόσμο

    άσπρο και μαύρο/ σκακιέρα /νόμιζα πως ήμουν βασίλισσα
    βαλμένη στο τετράγωνο κουτί μου
                   και να μαι τώρα: ένα ακόμα πιόνι σε λάθος θέση
    .
    ας μιλήσουμε για σένα που με μια ματιά σου σταματάς την καρδιά μου
    .
    έπαψα να πιστεύω στην φυσική όταν είδα πως όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω σου
                             κανένα σύστημα ηλιοκεντρικό
    οι παλίρροιες μου έλκονται απ τη σελήνη σου
    και έτσι εσένα
                           και μόνο εσένα πίστεψα
    ευαγγέλιο έγραψα απ τις λέξεις σου
                              λεξικό απ τα σωστά και τα λάθη σου
    και με τα μάτια μου έβλεπα μέσα από τα δικά σου τον κόσμο
                  έχασα κάθε τι δικό μου
    για σένα
    .
    ας μιλήσω για σένα ενώ εσύ μιλάς για άλλους
    .
    δεν ακούς τη φωνή μου και με αφήνεις να παίζω σαν χαλασμένη κασέτα στο αμάξι σου
    εσύ οδηγάς σ’ ένα καινούριο ταξίδι
    δεν με έβαλες στη βαλίτσα κι ας ήθελα να ρθω
    δεν πετάνε τα αεροπλάνα για μένα/ βουλιάζουν τα πλοία για μένα
    εκτροχιάζονται τρένα για μένα/ και διαλύομαι εγώ

                                              κυνηγώντας εσένα.
    .
    για εσένα θα σου μιλήσω, μια στερνή φορά 
    .
    τον πόνο που δεν μπόρεσα να σου μαρτυρήσω θα χύσω/ να απλωθεί στον αέρα
    να τον διώξει τον χειμώνα/ να ρθουν τα καλοκαίρια μου πίσω
    που τα μισώ, αλλά είναι όλα φτιαγμένα από σένα 

    tolouloudakitoumpakse:

    Ο Vincent Van Gogh συνήθιζε να τρώει κίτρινη μπογιά επειδή πίστευε ότι θα τον έκανε ευτυχισμένο. Πολλοί άνθρωποι τον θεωρούσαν τρελό, ή και ηλίθιο επειδή η μπογιά ήταν τοξική, αν και ήταν πασιφανές πως τρώγοντας μπογιά δεν θα μπορούσε με κανέναν τρόπο να έφτανε στην ανθρώπινη ευτυχία, παρόλα αυτά ποτέ δεν το εξακρίβωσα από κοντά. Αν ήσουν τόσο δυστυχισμένος που ακόμη και οι πιο τρελές ιδέες μπορούσαν να δουλέψουν, όπως το να βάφεις τα όργανά σου με την ίδια μπογιά που θα έβαφες τους τοίχους του σπιτιού σου, τότε θα το έκανες. Και πραγματικά, δεν έχει καμία διαφορά από το να πάρεις ναρκωτικά ή να ερωτευτείς. Υπάρχει αυτό το τεράστιο ρίσκο με το οποίο αναμφίβολα θα καταλήξεις πληγωμένος ή τοξικομανής, όμως θα συνεχίσεις να το παίρνεις πιστεύοντας ότι θα κάνει τα πράγματα καλύτερα. Εν τέλει κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν για τον τρόπο που προσπαθεί να φτάσει στην ευτυχία όντας απελπισμένος. Όλοι έχουμε την δική μας κίτρινη μπογιά.

    Υπάρχει ένα αδιάψευστο στοιχείο με το οποίο αναγνωρίζεις ότι αγαπάς κάποιον ερωτικά, κι αυτό είναι όταν το πρόσωπό του σου προκαλεί μεγαλύτερη επιθυμία από οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος…

    Michel Tournier (via xrysafenia)